Było sobotnie przedpołudnie, gdy dotarłam do Brzeska, gdzie w Regionalnym Centrum Kulturalno-Bibliotecznym im. Jana Pawła II spotkałam grupę młodzieży, która przygotowywała się do niedzielnego występu.

Jest to aktualny skład, działającej od 20 lat przy parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Brzesku, Grupy Teatralnej (GT). Jej twórczyni, Agata Podłęcka – polonistka i logopeda z PSP nr 2 w Brzesku, z uwagą śledziła kolejne sceny przedstawienia. Nie musiała zebranych przekrzykiwać, upominać. Każdy wiedział, gdzie jest jego miejsce, co i kiedy ma zagrać, zaśpiewać… (Ich historię powstania, aktywność, zrealizowane spektakle można poznać, wchodząc na stronę milosierdzie.brzesko.net.pl/grupy-i-wspolnoty).

Pomoc

Gdy pytam animatorkę, skąd w niej tyle siły i samozaparcia, Agata Podłęcka zaznacza, że nie zrealizowałaby takiego przedsięwzięcia, gdyby nie spotkała ludzi, którzy ją wspierali i pomagali. Podkreśla: – Pierwszym naszym mecenasem był wieloletni proboszcz parafii, ks. prał. Józef Mularz, który zapewnił nam odpowiednie warunki dla rozwoju i stworzył salę teatralną. Ponadto kolejni opiekunowie duchowni, wśród których znaleźli się: ks. Piotr Łabuda, ks. Piotr Mucha, ks. Mikołaj Piec, ks. Tomasz Jamróz oraz ks. Radosław Olejarz, na różne sposoby służyli i służą grupie swymi talentami. – Naszą działalność wspiera również obecny proboszcz, ks. Wojciech Werner. A nade wszystko mam wzór – św. Jana Pawła II, który był cały czas z młodzieżą. Osobiście mam się za takiego maleńkiego naśladowcę Ojca Świętego – wyznaje polonistka.

Z dalszej treści rozmowy wynika, że Agata Podłęcka potrafi zmotywować do pracy również swych przyjaciół i znajomych. Wśród nich warto wymienić m.in. muzyka Andrzeja Gicalę, Iwonę Mikołajek – dyrygentkę chóru i nauczycielkę muzyki, plastyczkę Annę Serwin, malarkę Grażynę Iskrę czy współtwórcę tegorocznych jasełek, muzyka Krzysztofa Szydłowskiego. Opiekunka grupy podkreśla, że jej mąż Piotr wspiera jej działalność i od zawsze pomaga w realizacji kolejnych projektów.

A przygotowanych spektakli GT ma na swym koncie naprawdę wiele. Ich współtwórcami były kolejne roczniki młodzieży. – Kim są dzisiaj, jak potoczyły się ich losy? – Kilkoro z nich to nauczyciele, a wśród nich polonistki – mówi Agata Podłęcka. – Jest dwóch księży i siostra zakonna. Hubert Zapiór studiuje dwa artystyczne kierunki i już występuje na scenie, a Kamil Wodka jest studentem Szkoły Filmowej w Łodzi. Wiele osób uczy się w szkołach muzycznych albo już je ukończyło. Są chłopcy, którzy poszli w kierunku technicznym, ale związanym ze sceną, z nagłośnieniem czy oświetleniem. Właśnie to stało się ich pasją. Niektórzy wyjechali za granicę, a są i tacy, których życie nie pogłaskało…

Ich pasje

Aktualnie GT liczy prawie 80 młodych ludzi – gimnazjalistów i licealistów głównie z Brzeska. Młodzież spotyka się na cotygodniowych piątkowych spotkaniach formacyjnych. Uczestniczą w Eucharystii. Czytają i rozważają Pismo Święte, dyskutują na temat aktualnych problemów, modlą się, również wspólnie śpiewając i tańcząc.

Przedstawiciele grupy, z którymi rozmawiałam, przyznają, że bardzo lubią scenę i występy. Przekonują, że dla nich udział w spotkaniach, przygotowaniach spektakli, wakacyjnych wyjazdach to odskocznia od codzienności. – Na scenie można wyrzucić z siebie emocje, których na co dzień przecież nie pokazujemy – mówi Ola Kaim, a Kamila Gagatek wyznaje: – Grając, czuję się spełnionym człowiekiem, zapominam o problemach dnia codziennego. Nie myślę o tym, co czeka mnie w szkole. Cenne jest również to, że gram ze wspaniałymi ludźmi, którzy są tak serdeczni jak nikt inny. – Z niecierpliwością czekamy na piątek, żeby się spotkać z „bandą wariatów” – śmieje się Daria Nalepa i zauważa, że wspólne spotkania ich uspołeczniają i sprawiają, iż są otwarci na siebie oraz pozyskują dobrych, sprawdzonych znajomych.

– Myślę, że grupa pomogła mi otworzyć się na świat – zauważa Wiktoria Kruk. Podkreśla wpływ teatru na zmianę nastawienia człowieka i wyznaje: – Gdyby nie ta grupa, to dziś moje życie byłoby całkiem inne. Zaś Franek Podłęcki przekonuje: – Teatr jest niewyobrażalnym motorem napędowym, który daje radość życia. Eliza Komęza (jest w GT już 10 lat), dodaje, że występowanie na scenie pomogło jej pokonać niepewność siebie, nieśmiałość.

Świadectwo

Wszyscy moi rozmówcy z dużym uznaniem mówili o wakacyjnych rekolekcjach połączonych z teatralnymi warsztatami. Przekonywali, że nie potrzebują wówczas komórek ani dostępu do internetu. Eliza Komęza zauważa: – Oprócz tego, że zbliżamy się do siebie, to zbliżamy się do Boga. Ja na przykład pod wpływem tych wyjazdów i przynależności do grupy zmieniłam się bardzo. Wspólnota pomogła mi przetrwać szczególnie trudny czas, jakim dla wielu młodych jest okres gimnazjalny, i nie odejść od życia religijnego, od Pana Boga. – Myślę, że grupa przystosowuje nas do życia w społeczeństwie – puentuje rozmowę Franek Podłęcki i przekonuje: – Wspieramy się wzajemnie, współpracujemy, realizując projekty. Można powiedzieć, że uczymy się życia.

A jak GT postrzega ich aktualny opiekun duchowy? – Ci młodzi ludzie, często utalentowani aktorsko, muzycznie, radością, ekspresją wyznają swą wiarę – mówi ks. Radosław Olejarz. Podkreśla, że to jest zdolna młodzież, która stawia sobie ambitne cele i stara się je realizować. Równocześnie nie wstydzi się publicznie wyznać wiary. – Do pewnych osób właśnie takie formy aktywności przemawiają i dzięki postawie tej młodzieży, jej świadectwu, niektórzy na nowo odkrywają prawdę o Bogu i swoje miejsce w Kościele – zauważa ks. Radosław.

Swego uznania dla grupy nie kryje również proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Brzesku, ks. Wojciech Werner. Kapłan mówi, że na szczególne uznanie zasługują osoby, które od lat z kolejnymi pokoleniami brzeskiej młodzieży pracują. Odnosząc się do Grupy Teatralnej, Ksiądz Proboszcz podkreśla: – Oni dzielą się własną relacją z Panem Bogiem. Opowiadają o tym innym. Pokazują, że można coś zrobić nawet w tym dzisiejszym, dziwnym świecie, który Pana Boga chce wyrugować ze swojego codziennego bytowania, a młodzieży proponuje różne, alternatywne zachowania. I tak mi się wydaje, że ci młodzi ludzie są w pewnym sensie takim znakiem sprzeciwu wobec tego, co proponuje świat. Udowadniają, że o Panu Bogu warto mówić i można się realizować, rozwijać swe zainteresowania, pasje także w tej materii, dzieląc się swoją wiarą.