Sami ze sobą

Szanowna Redakcjo!
Mam 69 lat i mieszkam z matką w małym prowincjonalnym domu. Mama ma już 90 lat. Jestem bardzo samotna, a jak mama umrze, będę samotna jeszcze bardziej. Dlatego piszę i bardzo proszę o umieszczenie mojego ogłoszenia w „Niedzieli”. Mam nadzieję, że znajdę kogoś o miłej aparycji i dobrym sercu.
Bogusia

List krótki, dołączony jest jeszcze tekst ogłoszenia do rubryki, ale właściwie jest w nim to samo, co powyżej.

Wiele rzeczy mogę zrozumieć – sytuacja rodzinna (niezałożenie rodziny), brak bliskich krewnych, konieczność opieki nad kimś bliskim, emerytura, jakaś własna niepełnosprawność. Ale w końcu nie żyjemy na pustyni. Jak to się więc dzieje, że zostaliśmy sami? Przecież były: szkoła podstawowa i średnia, może jakieś studia, rówieśnicy z podwórka lub okolicy, znajomi z wakacji, ludzie z pracy, ten „sos rodzinny” z różnych imienin, przyjaciółki „od serca”, kumple meczowi, wiele interesujących znajomości – bo i takie były. A teraz jesteśmy sami. Gdzie to wszystko wyparowało? Co się z tymi wszystkimi ludźmi stało?

A może to z nami coś się takiego stało, że pozostaliśmy sami...