Jest już sierpień.
Nie sposób nie myśleć
o Radzyminie.

Nie ma szczęścia
ten męczeński Radzymin.
Władze ludowe,
dla przypodobania się
Związkowi Radzieckiemu,
chciały zaorać
radzymiński cmentarz
dla poszerzenia jezdni.
Żeby już nikt nie modlił się
i nie wspominał,
że była jakaś
Bitwa Warszawska,
gdzie Polacy pokonali
niezwyciężoną Armię Czerwoną.

Dzisiaj też euroentuzjaści
chętnie zasłoniliby
radzymiński cmentarz,
żeby Europa nie była urażona,
żeśmy ją obronili przed
czerwoną zarazą.
Przecież wódz rewolucji
pisał do rad robotniczych
Berlina, Paryża i Lizbony,
aby wyszły już na spotkanie
zwycięskiej armii radzieckiej.
I bój to byłby ostatni.
Tylko ta Warszawa przeklęta.

Stasiu Czcigodny!
Dobrze, że zadbałeś o kapliczkę
przy szosie białostockiej,
aby pokazywała ludziom,
jak blisko od Warszawy
byli bolszewicy.

Pokazuj turystom
i przypominaj miejscowym,
że naczalstwo Armii Czerwonej
było na plebanii w Wyszkowie
ze słynnym Dzierżyńskim,
krwiożercą.

Przypomnij warszawiakom
tę noc z 14 na 15 sierpnia.

Nuncjusz apostolski -
Achille Ratti (późniejszy Pius XI),
kard. Aleksander Kakowski,
księża i warszawiacy klęczeli
przed Najświętszym Sakramentem
wystawionym przy kolumnie Zygmunta.
Warszawa śpiewała:
Święty Boże...
Od powietrza, głodu,
ognia i wojny
zachowaj nas, Panie!

Modlitwa mieszała się
z hukiem armat,
a księża udzielali
rozgrzeszenia,
bo jutro będzie rzeź Warszawy.

Ta noc, a w niej
przedziwne wydarzenie:
zerwana łączność
frontu z dowództwem
odwróciły losy bitwy.

Stasiu Kochany!
Wiem, komu zawdzięczać
zadbany krzyż
i porcjunkulę w Ossowie.

Wszystkie szkoły,
zwłaszcza warszawskie,
powinny przyjeżdżać do Ciebie,
abyś im tłumaczył,
że tu poległ ksiądz Skorupka,
który chłopców szkół warszawskich
przyprowadził tu,
aby bronili Warszawy.

Za Boga i Ojczyznę.
I poszły dzieciaki.
Wielu z nich
nie nosiło jeszcze karabinu.
Poszli za Boga i Ojczyznę.
Nie zauważyli tylko,
że potknął się ksiądz.
Na drugi dzień po bitwie
pułkownik Dobrowolski
zobaczył wśród poległych
księdza w komży,
z krzyżem w ręku.
Leżał twarzą ku ziemi.
Miał roztrzaskaną głowę.
Za Boga i Ojczyznę!

Przypomnij to negocjatorom,
bo oni tylko o pieniądzach.
A ofiara życia się nie liczy?
Niestety, nie!

Marszałek Piłsudski,
rozmawiając z kard. Kakowskim,
powiedział:
- Eminencjo,
ja sam nie wiem,
jak myśmy tę bitwę wygrali...

Rozbitek radziecki pod Zambrowem
wiedział:
Bo ich osłaniała Bożu Matier.
Ach, to tak?

Stasiu, tak pamiętam Mszę św.
w Radzyminie.
Wobec Księdza Prymasa
i prezydenta Wałęsy
z drżeniem głosiłem kazanie.
Wtedy miałem nadzieję
na nowy Cud nad Wisłą.

Stasiu, mów o tym głośno.
Przyjadę do Ciebie
około 15 sierpnia.
Do zobaczenia.
Z Bogiem.